Cocaïneverslaving

Regelmatig heb ik het voorrecht mensen te mogen ontmoeten die op mij een enorme indruk achterlaten. Zo ontmoette ik vorige week M. M. is 37 en is langdurig ziek als gevolg van een cocaïneverslaving. Als ik hem spreek heeft hij een heftig verhaal. Om zijn verslaving te bekostigen heeft hij zich in het criminele circuit begeven. Verloor hij zijn baan bij de overheid en zwierf hij op straat tot hij werd veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf.

Hij vertelt me wat hij heeft gedaan om aan geld te komen en waarvoor hij deze straf heeft gekregen. Na het uitzitten van zijn straf gooide hij het roer om. Hij vond een baan als glazenwasser. Na een jaar heeft zijn werkgever het zo druk dat M. voor zichzelf begint en personeel werft voor zijn werkgever. Binnen een half jaar heeft hij een glazenwassersbedrijf met 12 man in dienst.

Zijn verslaving gooit opnieuw roet in het eten. Zijn bedrijf wordt failliet verklaard en M. heeft nu een schuld van ruim vijf ton. Die hangt hem tot op de dag van vandaag boven zijn hoofd. Hij vindt weer een baan, in loondienst, als monteur. Hij heeft helemaal geen technische achtergrond maar houdt van aanpakken, dus binnen een paar maanden heeft hij het vak geleerd en kan hij zelfstandig aan het werk.

Helaas voor hem werkt hij bij een bedrijf waar meer verslaafden werken. Zijn gebruik neemt weer toe. Maar nu moet M. een besluit nemen. Na jaren van gebruik, zwerven van opvang naar vrienden en diverse afkickpogingen heeft hij in het afgelopen jaar het dappere besluit genomen zich op te laten nemen en te laten behandelen. Daardoor verliest hij zijn tijdelijke arbeidsovereenkomst. Hij probeert een paar keer te re-integreren maar valt steeds weer terug omdat zijn collega’s niet zijn afgekickt. In mijn rapportage maak ik melding van re-integratie-belemmerende factoren bij de voormalig werkgever. Als ik hem spreek heeft hij net weer een terugval gehad en overweegt hij een nieuwe opname. Hij heeft op eigen kracht ook nog een baan gevonden voor een paar dagen per week. Hij moet nu kiezen tussen een opname of het behoud van zijn tijdelijke parttime baan. Hij is zich er ook van bewust dat hij straks waarschijnlijk geen WIA-toekenning zal krijgen. Op WW heeft hij nauwelijks recht. Hij heeft maar een jaar in loondienst gewerkt in de afgelopen jaren.

Door de situatie van M. en zijn heftige verhaal prijs ik me gelukkig dat geen van mijn vrienden of familieleden zich in een situatie van verslaving bevindt. Wat moet het heftig en eenzaam zijn, want M. heeft met niemand nog contact. M. is momenteel evengoed gelukkig met zijn bestaan en haalt veel kracht uit zijn sponsor en de meetings die hij bezoekt. Hij staat niet stil bij alles dat hem nog boven het hoofd hangt maar wil vooruit. Hij neemt het leven zoals het is en pakt aan wat hem wordt geboden. Meer dan coaching bij zijn zoektocht naar passend werk waardoor hij die basis kan leggen kan ik hem niet bieden.

Wel kan ik naar zijn verhaal luisteren. Ik heb bewondering voor de jongeman die zijn levenslust niet is verloren en ondanks alles het beste van de situatie wil maken. Wat kan een ontmoeting een enorme indruk achterlaten. Ik ben benieuwd hoe het M. verder vergaat. Soms is het jammer dat je slechts voor een eenmalige beoordeling in beeld bent.  

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *