Emotionele problemen hanteren als arbeidsdeskundige – ik ben ook maar een mens!

Een paar weken geleden kreeg ik het verzoek om een arbeidsdeskundig onderzoek te doen voor een nieuwe klant. Een organisatie met een grote maatschappelijke waarde voor de gemeente. De werkneemster, we noemen haar Eva, is exact even oud als ik, en heeft haar hele leven gewerkt als maatschappelijk werkster, bij diverse werkgevers. Sowieso vind ik het echt prachtig als iemand zich jarenlang zo kan inzetten voor een ander, een maatschappelijk werkster kiest met haar hele hart voor dit vak, zo ook Eva. Toen ik de FML las kon ik de beperkingen eigenlijk niet echt plaatsen. Ik vraag de werknemer altijd of hij me wil vertellen wat er speelt. Ik schrijf niets mee, leg helder uit dat ik niets doe met medische informatie, maar voor het gesprek is het wel heel fijn als het vertrouwen er is om het verhaal te delen. Gelukkig is de sfeer altijd goed en vertrouwd, en ook nu vertelde Eva me het hele verhaal, vol emotie, want ze zit nog midden in verwerking en acceptatie. Ze kreeg wat vage klachten, liep daarmee wat lang door, en bleek een bijniertumor te hebben. Nadat deze verwijderd werd werkten de bijnieren niet meer, met als gevolg de ziekte van Addison. De bijnieren maken te weinig van verschillende hormonen aan, zoals Cortisol (stresshormoon) dat stress reguleert, het slaap-waakritme beïnvloedt en belangrijk is bij afweer tegen infecties. Daarnaast maken de bijnieren te weinig Aldosteron, dat ervoor zorgt dat via de nieren zout wordt verloren, waardoor dit hormoon ervoor zorgt dat de bloeddruk op peil blijft. Bij veel stress, zoals ziekte, psychische druk, fysieke pijn, medische ingreep of operatie kan een bijniercrisis ontstaan. Dit kan levensbedreigend zijn. Het tekort aan hormonen van de bijnierschors wordt aangevuld met hormoonvervangende medicatie maar dit blijft altijd een beetje gokken. Het is nooit zo mooi in balans als je eigen hormoonhuishouding. Een werknemer met de ziekte van Addison kan dus niet met werkdruk omgaan, prikkels in de omgeving, productiepieken, deadlines en verstoringen, omdat dit kan leiden tot een bijniercrisis. Eva heeft daarnaast een heleboel fysieke beperkingen, met lopen, staan en zelfs zitten. Hierdoor kan ze geen 15 minuten aaneen in een houding doorbrengen. Eva vertelde me over haar man, Johan. Johan kreeg enkele jaren geleden een flink herseninfarct en daarna is de gezinsdynamiek volledig veranderd. Johan is inmiddels volledig en duurzaam afgekeurd. Eva en Johan hebben 2 jonge kinderen, van 8 en 11. Eva vertelt dat ze ondanks een drukke werkweek en drukte thuis altijd hulpmoeder was op school. Dit heeft ze moeten opgeven. Als ik vraag naar haar dagen stort ze in. Ze sleept zich naar de bank, rust uit, krijgt van haar zoon een broodje en kop thee, kan een uurtje later douchen, en voor ze het weet is de dag halverwege. Haar ouders wonen gelukkig in de buurt en komen dagelijks even langs om boodschappen te brengen. Haar moeder, van 72, doet het huishouden. Als de kinderen uit school komen probeert ze even met de te kletsen, maar als snel wordt het te druk. Ik had zo met haar te doen dat ik stiekem mijn blik steeds even verlegde naar de poster aan de muur. Jeetje, ik ga toch niet emotioneel zitten doen, kom nou. Maar toen Eva vertelde dat haar zoontje van 8 de dag ervoor vroeg of ze mee ging de hond uitlaten zei ze volmondig ja, ze vond dat ze het moest proberen, voor haar ventje. Hij zei al zo vaak dat hij na zijn papa ook al zijn mama een beetje kwijt was geraakt. “Het is nooit meer als vroeger, mam! Je zegt altijd maar nee, we doen niks leuks meer” Ze ging mee naar buiten. Na 100 meter lopen zakte het hondje door de pootjes voor een plas. Gelukkig zei de zoon dat het wel genoeg uitlaten was. Eva kon niet meer. Nou ja, ik weet niet of het heel onprofessioneel was, maar ik had echt even een tissue nodig. Eva beschrijft haar leven een jaar geleden. Exact als dat van mij. Iedere dag ga ik er op uit met hond en kind. 10.000 stappen haal ik makkelijk, rondje bos is 3 kilometer. Ik doe mijn boodschappen, huishouden, werk. Ik fiets graag, en draai mijn hand niet om voor 40 kilometer. Mijn man is gezond, kind doet het goed. Wat komt het verhaal van Eva binnen zeg. Pas nu, een paar weken later, kan ik het opschrijven. Ik heb die avond stompzinnig fysiek zwaar gesport, want om in FML items te blijven ‘emotionele problemen hanteren’ is een groot onderdeel van ons werk, ieder verhaal blijft me bij, maar het verhaal van Eva heeft me ontzettend aangegrepen. Ik moest het even kwijt, ik ben gelukkig ook maar een mens. Wat is gezondheid vanzelfsprekend als je gezond bent hè. Wat kunnen we mopperen als we om 7:15 uur met de hond door de regen lopen, of als je je dochter 10 keer moet waarschuwen dat we te laat op school komen. Ik denk dat Eva graag zou ruilen.

Overigens heb ik op arbeidsdeskundige grond alle loonvormende arbeid uitgesloten. Eva heeft het al moeilijk genoeg om de dagen door te komen. Ik hoop oprecht dat ik over enige tijd gevraagd word voor een addendum wegens toegenomen arbeidsmogelijkheden, want de ziekte van Addison kan nog genezen. Ik hoop het maar. Dan huil ik gewoon nog een keertje mee 😊

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *